Zaburzenia rozwojowe u dziecka

Rozwój dziecka obserwuje się już od chwili jego narodzin. Noworodek z początku jest całkowicie uzależniony od rodziców. Jego jedynym znakiem, jakim może doprowadzić do spełniania jego potrzeb jest płacz. Za pomocą płaczu dziecko oznajmia swój głód, to, że chce mu się pić, że pragnie być wzięty na ręce i przytulony czy też, ze pielucha już dawno wymaga zmiany. Dziecko w tak wczesnym etapie swojego życia nie ma innej możliwości niż oznajmianie swych potrzeb za pomocą łez. Dopiero potem, kiedy już będzie wkraczać w etap niemowlęcy, wtedy będzie w stanie stosować inne metody.
Umysł dziecka bardzo szybko się rozwija. Dziecko potrzebuje wielu bodźców, aby prawidłowo dążyć w schemacie prawidłowości rozwoju dziecka. Rodzice, którzy nie będą dziecku dawali okazji do ćwiczeń, nie będą pomagali w poznawaniu świata, to jest to prawdopodobne, że dziecko będzie mogło być opóźnione wzglądem innych dzieci. Różnica wyjdzie w trakcie przyprowadzenia dziecka do żłobka czy przedszkola. Maluch nie będzie dawał rady albo nie będzie nadążał za grupą. Wskazuje to na to, ze rodzice nie mogą w żadnym razie zaniedbywać dziecka i ignorować jego potrzeb. Niemowlęta wymagają szczególnej uwagi, ponieważ w tym czasie mają nauczyć się siadać, stać, chodzić, zjadać pierwsze posiłki samodzielnie. Kiedy rodzice ignorują te nauki i nie zachęcają dziecka do zdobywania wiedzy, tym bardziej dziecko nie będzie potem o nie zabiegać. Podobnie się rzecz ma do sytuacji, kiedy w ciąży kobieta, jeśli ma objawy ciąży, w ogóle nie reaguje na to, jak zachowuje się jej dziecko w brzuchu. Nie nawiązując kontaktu z dzieckiem powoduje jego anonimowe traktowanie. Ciąża nie jest chorobą, a dziecko jakie się nosi w brzuchu jest nowym życiem, jest nowym stworzeniem. Już można go zapewniając o swojej miłości, dawać czułość.